ورود به فضا و خروج از فضا                     
1/26/2014--متفرقه
 
 
 

ورود به فضا و خروج از فضا

نيروي شديد گرانش بزرگترين مشکل براي ماموريتهاي فضايي است. يک فضاپيما در شرايط خاصي از سرعت و جهت به فضا فرستاده مي شود.

 

شاتل فضايي 
ايالات متحده 
58 متر

اطلس 5 
ايالات متحده 
60 متر

تيتان 4 
ايالات متحده 
51 متر


   

گرانش به هرچيزي بر روي زمين وزن مي دهد و منجر به سقوط اشيا به سمت زمين مي شود. در سطح زمين شتاب گرانش با g شناخته مي شودکه حدود 10 متر در ثانيه است.

يک راکت قدرتمند به نام پرتابگر به فضا پيما کمک مي کند تا بر نيروي گرانش غلبه کند. همه پرتابگرها داراي حداقل دو واحد راکت مي باشند. بخش اول بايد فشار لازم براي جدا شدن از سطح زمين را تامين کند. براي اين کار فشار اين پايه بايد متجاوز از وزن کل پرتابگر و فضاپيما باشد.

پرتابگر اين فشار را با سوزاندن سوخت و خارج کردن گاز ناشي از آن به دست مي آورد. سوخت  موتور اين راکت ها ترکيب

مخصوصي است به نام پروپلنت ( propellant ). اين سوخت ترکيبي از سوخت جامد، مايع و اکسيژنه ) ماده اي که اکسيژن لازم براي سوخت را در فضا تامين مي کند ( مي باشد. معمولا از اکسيژن مايع به عنوان اکسيژنه استفاده مي شود.

به حداقل شتاب لازم براي غلبه بر گرانش و ماندن در مدار، شتاب مداري مي گويند. اين شتاب حدودا g 3 يعني سه برابر شتاب گرانش است. يک پرتابگر معمولا ظرف 9 دقيقه به اين شتاب مي رسد. در يک ارتفاع 190 کيلومتري (120 مايل)، سرعت لازم براي اينکه يک فضاپيما شتاب مداري داشته باشد و در مدار بماند حدود 8 کيلومتر (5 مايل) در ثانيه است.

بيشتر راکت ها توسط يک وسيله نقليه به سکوي پرتاب آورده شده و سپس در مکان مناسب خود قرار مي گيرند. در اين هنگام پروپلنت از طريق لوله هايي مخصوص وارد محفظه سوخت راکت مي شود.

 

Long March 3B 
چين 
55 متر

H-IIA 
ژاپن 
53 متر

<<مقاله قبلی   مقاله بعدی>>
اقامت در فضا...   آپولو: ماموریت به ماه...
     
     
     
 
Go Top